Piękno cz. 6

Ruch, światło, dźwięk, czynność oka i ucha — oto są pierwsze podstawy naszej estetycznej działalności. Umiejętny zatem rozbiór tych pytań poda nam najważniejsze wskazówki do zbadania naszych estetycznych spostrzeżeń i sądów. Tak postępując, nie zmienimy ich natury, a tylko objaśnimy. Właśnie to na tej drodze zdziałano w ostatnich lat dzisiątkach bardzo wiele dla estetyki, która w skutek takich fizjologiczno-przyrodniczych poszukiwań przybrała odrębną postać. Wystarczyłoby tu wskazać na tak dla estetyki ważne odkrycia Helmholza.

Każdą rzecz istniejącą moglibyśmy nazwać wyrazem pewnej siły. Forma jest miarą siły, tkwiącej w zjawisku. Siła i miara są zasadniczymi pojęciami dla naszego estetycznego uczucia. Co w najwłaściwszym słowa znaczeniu jest niewymiernym, to przerasta siłę naszego ducha, nasze poznanie i ścisłość myśli, to jest nieskończonym w przestrzeni i czasie. Musi więc objawić się jakaś siła, abyśmy ją w ogóle spostrzec mogli, i musi mieć pewną moc albo wielkość, aby zwróciła naszą uwagę. Im mniej mocy, tem bliższą jest nicości, czyli tego, co nam się nie istniejącym wydaje. Przede wszystkim więc niezbędnym warunkiem estetycznego uczucia jest pewna siła w zjawisku, którą w odniesieniu do nas zowiemy ważnością, znaczeniem. O nią pytamy najpierw, jako o istotę, o ,,co“? zjawiska.

 

One Response to “Piękno cz. 6”
  1. Reklama says: