Piękno cz. 13

Ponieważ każde ciało ograniczone jest liniami, jednostronne zapatrywanie artystów uważało nieraz rytmiczność linii za istotę wszelkiego, cielesnego Piękna; a ponieważ linia falująca wydała się najbardziej rytmiczną, przeto niektórzy z nich np. Hogarth nazwali ją właśnie linią piękności.

Co mówiliśmy o rozmieszczeniu w przestrzeni, to da się zastosować również i do rozmieszczenia w czasie czyli następstwa. I tu jest koniecznym porządek, prawidłowość, jednolicie związana wielość, rozczłonkowanie itd. Dwa jednakowe tony, jednakowo obok siebie położone, rodzą jednostajność. Ustawicznie równy postęp w czasie bez wszelkiej odmiany, wiecznie ten sam ton, byłby nieznośnym. Monotonię przerywamy najzwyklej prostym zastanowieniem tonu, większe odmiany dokonują się za.

pomocą wzmocnienia lub nacisku, podobnie jak to czynimy z linią w przestrzeni. Tony same bywają rozmaite, wysokie, niskie itd. Przy czym raz unika się kontrastów, to znowu je wyzywa, w miarę potrzeby i upodobania. Współzależność tonów należy do nauki harmonii.

To Cię zainteresuje:

– przyłbica stomatologiczna ochronna