Piękno cz. 11

Wolność oznacza więc tu możność wszechstronnego rozwoju własnej istoty, zdała od wszelkich z zewnątrz tamujących wpływów. Ta to wolność pozwala idei, która jest zjawiskiem w zawiązku, znaleźć swój najpiękniejszy wyraz, wcielić się w najpiękniejszą formę; gdzie jej nie było, tam forma występuje zgniecioną i skoszlawioną. Do zjawisk wyższego rzędu stosujemy wyższe wymagania wolności, oparte na prawach ducha, który nienawidzi bezwzględnego przymusu, ani bezwzględnej samowoli, a zadowala się tylko porządkiem idącym w parze z wolnością. Podług tego piękność jest wolnością w porządku. W świecie zjawisk ów przymus stanowi abstrakcyjna, typowa forma, wolność nadaje im życie. Gdzie prawidłowość przełamaną została nadmiarem wyrodzonej w bezprawie i samowolę wolności, tam występuje brzydota, która sama w sobie nigdy się nie podoba, a jednak czasami może nawet miłe sprawić wrażenie, jeżeli przerwie nieznośną jednostajność. Później pomówimy o tern obszerniej.

Jeżeli cząstki między sobą odpowiednio się złożą, połączenie to zowiemy harmonijnym. Rzecz w swym zjawisku jest harmonijną, jeżeli po pierwsze: zjawisko odpowiada jej istocie, następnie: jeżeli wszystkie cząstki składowe odpowiednio są złożone, tak że wielość spływa się w jedności. W duchu ostatniego wymagania, skoro każde piękno jest złożonym z jedności i wielości, możemy powiedzieć słusznie: „piękno jest harmonią.

To Cię zainteresuje:

– projektowanie spalarni odpadów